Tag - świąd

Pokrzywka u dzieci

Pokrzywka jest jedną z form reakcji alergicznej, która wykazuje bardzo charakterystyczne objawy w postaci chorobowych zmian skórnych. Jest to dolegliwość niezwykle uporczywa, gdyż nawet po ustąpieniu objawów może dochodzić do nawrotów. Choremu dokucza przede wszystkim silny, dotkliwy świąd. Typowe zmiany skórne występują w postaci bąbli pokrzywkowych, które pojawić się mogą na skórze dosłownie w ciągu kilku sekund , albo dłużej  – w kilka godzin. Bąble są różnej wielkości – od rozmiaru fasoli do rozmiaru kurzego jaja. Są zazwyczaj czerwone, mogą wystąpić na całym ciele, albo zaatakować tylko pojedynczą część ciała (najczęściej głowę). Bąble tworzą skupiska, lub pojawiają się pojedynczo, wyraźnie odróżniając się od zdrowej skóry. Czasem występują sączące pęcherzyki, które pękając uwalniają tzw. wysięk. Płyn ten zasycha na skórze tworząc strupki. Po upływie 2-3 tygodni, nawet bez leczenia, objawy pokrzywki ustępują nie pozostawiając śladu, aż do następnego rzutu.

Objawy pokrzywki

  • Bąble na skórze
  • Świąd
  • Sączące pęcherzyki (rzadziej niż bąble)

Jakie są przyczyny pokrzywki?

Podobnie jak w przypadku innych alergii, tak i przyczyną pokrzywki są uwarunkowane genetycznie zaburzenia funkcji układu immunologicznego. Organizm wytwarza zbyt dużo przeciwciał jako reakcje na wystąpienie różnego rodzaju czynników. Nie zawsze udaje się stwierdzić, który z tych czynników wywołuje objawy choroby. Mogą to być m. in. ukąszenia owadów, oparzenie pokrzywą. Stąd zresztą nazwa choroby. Przyczyną reakcji alergicznych w postaci pokrzywki mogą być m. in. niektóre składniki znajdujące się w pożywieniu, zaburzenia hormonalne albo zbyt częste podawanie penicyliny oraz sulfonamidów. Organizm może reagować uczuleniem na działanie takich czynników jak ciepło, ucisk, opary (zwłaszcza amoniaku). Źródłem pokrzywki mogą być także reakcje nerwowe.

Jak leczy się pokrzywkę?

Po ustąpieniu objawów pokrzywki można spróbować uodpornić organizm wprowadzając tzw. antygen (czynnik wywołujące alergię). Lekarz stopniowo wstrzykuje coraz większe dawki antygenu, co pobudza działanie tzw. przeciwciał blokujących. Ostre ataki pokrzywki zwalcza się preparatami antyhistaminowymi oraz sterydowymi. (więcej…)

Świąd odbytu

Odbyt jest to najniższy odcinek odbytnicy, niezwykle wrażliwa część ciała, gdzie dosyć często występują różnego rodzaju nieprzyjemne i dokuczliwe dolegliwości.

Jednym z niepokojących symptomów, z którym należy zgłosić się do lekarza, jest świąd odbytu. Objawu tego nie wolno lekceważyć, gdyż może świadczyć o poważnych zaburzeniach zdrowotnych – i to zarówno o chorobach wewnętrznych, jak i pasożytniczych, skórnych czy w końcu chorobach samego odbytu.

Istnieje także forma samoistnego świądu odbytu, który nie może być skojarzony z żadną konkretną chorobą.

Jakie są przyczyny świądu odbytu?

U dzieci przyczyną świądu odbytu jest zazwyczaj zakażenie owsikami.

Owsiki są to prawie centymetrowej długości robaki osiedlające się w dolnych odcinkach jelita. Zwłaszcza nocą samice pełzną i składają w odbycie od 5000 do 10 000 jaj.

Do zakażenia owsicą dochodzi przez zjedzenie brudnych warzyw lub przez bezpośredni kontakt z zakażonym dzieckiem.

U dzieci często dochodzi do nawrotów choroby, gdyż w wyniku drapania się, jaja owsików gromadzą się pod paznokciami i drogą pokarmową z powrotem trafiają do wnętrza organizmu.

Inną przyczyną świądu odbytu mogą być hemoroidy, zarówno wewnętrzne  i zewnętrzne. Świąd towarzyszący hemoroidom przechodzi czasem wyjątkowo przykry ból.

Przyczyną świądu odbytu może być również wyprysk lub inne schorzenie skóry, takie jak na  przykład grzybica lub łuszczyca. Świąd może także mieć tło alergiczne.

Często objaw ten występuje u pacjentów z nieleczoną cukrzycą oraz chorych na żółtaczkę.

Długotrwale stosowanie antybiotyków może także spowodować wystąpienie objawów świądu. Oprócz tego świąd odbytu może przejściowo wystąpić przy biegunce, po zjedzeniu ostrego dania (przyprawionego chili lub pepperoni) lub po oddaniu bardzo twardego stolca.

Świąd odbytu może powodować pot spływający w okolicę odbytu podczas wysiłku fizycznego.

Czy można coś zrobić samemu?

Najważniejsze jest utrzymywanie higieny odbytu po każdorazowym oddaniu stolca. Kał w czasie biegunki silnie narusza skórę okolicy odbytu, dlatego należy wówczas używać miękkiego papieru toaletowego i dodatkowo wilgotnej chusteczki lub ręcznika.

Do mycia stosować tylko ciepłą wodę, bez mydła, gdyż może ono powodować podrażnienia skóry.

Jednym z niezbędnych zabiegów higienicznych jest staranne mycie rąk dużą ilością wody bezpośrednio po oddaniu stolca. (więcej…)

Zapalenia zewnętrznych żeńskich narządów płciowych

Stany zapalne zewnętrznych żeńskich narządów płciowych atakują głównie wargi sromowe mniejsze i większe. Choroba bardzo często pojawia się równocześnie z zapaleniem pochwy lub cewki moczowej. Czasem występuje również stan zapalny tzw. gruczołów Bartholina, mających swoje ujścia naw wargach sromowych mniejszych. Pierwsze objawy zapalenia zewnętrznych żeńskich narządów płciowych to pieczenie, świąd i ból podczas stosunku płciowego. Dolegliwości utrzymują się również w czasie siedzenia i chodzenia. Inne symptomy choroby to zaczerwienieni oraz obrzęk warg sromowych.

Objawy zapalenia zewnętrznych żeńskich narządów płciowych

– ból lub pieczenie podczas oddawania moczu, stosunku płciowego, siedzenia i chodzenia

– zaczerwienienie, obrzęk, narośl w obrębie warg sromowych

– świąd

Przyczyny stanów zapalnych zewnętrznych żeńskich narządów płciowych

Źródłem stanów zapalnych są zakażenia bakteryjne, grzybicze lub wirusowe. Infekcjom sprzyja brak higieny, noszenie ciasnej bielizny, kąpiele w publicznych basenach oraz przyjmowanie środków antykoncepcyjnych. Występowanie opisanych objawów przed lub podczas miesiączki może świadczyć o zakażeniu wirusem opryszczki. Stany zapalne mogą być także skutkiem reakcji alergicznych i podrażnienia błon śluzowych środkami higieny intymnej. Zapalenia warg sromowych występują częściej niż przeciętnie u kobiet z chorobami na tle zaburzeń przemiany materii np. z cukrzycą.

Leczenie stanów zapalnych zewnętrznych żeńskich narządów płciowych

Wybór terapii zależy od rodzaju zarazków i źródła zakażenia.

Co można zrobić samemu

Głównym nakazem jest rygorystyczne wręcz przestrzeganie higieny. Bieliznę należy zmieniać codziennie, wygotowywać i unikać noszenia ciasnej. W okresie choroby konieczne jest zaprzestanie kontaktów seksualnych. Nieprzyjemne dolegliwości można złagodzić stosując napary z rumianku lub otrąb w postaci nasiadówek, a ulgę przyniosą również kompresy z lodu. Ważne jest także utrzymywanie suchości w obrębie zewnętrznych narządów płciowych, przy czym ni nadaje się do tego puder, gdyż powoduje powstawanie strupków.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

Stanów zapalnych w obrębie zewnętrznych żeńskich narządów płciowych nie wolno lekceważyć. Konieczna jest wizyta u lekarza, gdyż nawet lekkie zapalenie może stać się przyczyną rozległej infekcji i poważnych komplikacji. (więcej…)