Tag - zaburzenia czucia

Zaburzenia rozwojowe u dzieci

Najlepsze wyobrażenie o rozwoju małego dziecka daje obserwacja dwóch szybko zmieniających się czynników: wzrostu i wagi. W ciągu pierwszych sześciu miesięcy życia dziecko przybiera na wadze średnio 700 gramów miesięcznie. Pod koniec pierwszego roku powinno osiągnąć  75 cm wzrostu. Podane wartości o jednak średnie statystyczne. Mogą one podlegać znacznym wahaniom u poszczególnych dzieci. Jeśli jednak dziecko prawie wcale nie rośnie i jedynie w minimalnym stopniu przybiera na wadze lub wręcz traci masę ciała, jego rozwój jest z pewnością zaburzony.

Objawy zaburzeń rozwojowych

– Utrata wagi

– Mała waga ciała

– Zaburzenia wzrostu

– Blada cera

– Apatia

– Zaburzenia snu

– Częsty płacz bez wyraźnej przyczyny

– Brak apetytu

– Długotrwałe wymioty

– Nawracające biegunki lub zaparcia

– Częste lub długotrwałe infekcje

– Zahamowanie rozwoju fizycznego lub psychicznego

Obserwacja rozwoju psychicznego

To samo dotyczy psychicznego rozwoju dziecka. W poszczególnych stadiach rozwoju powinno ono nabywać coraz to nowsze umiejętności. Na podstawie badań przeprowadzonych na wielu tysiącach dzieci, przyjęto pewne normy. Dokładnie zmierzono, opisano i ujęto w tabele, kiedy dziecko powinno samodzielnie siadać, raczkować, wstawać, sięgać po przedmioty i je chwytać. Rzadko jednak zdarza się, by rozwój dziecka ściśle pokrywał się z przyjętymi normami. Niewielkie odchylenia są rzeczą normalną i nie powinny wywoływać u rodziców niepokoju. Jeśli jednak dziecko zatrzymuje się na pewnym etapie rozwoju i przestaje nabywać nowe zdolności, jeśli przestaje wykazywać zainteresowanie otaczającym światem i zamyka się w sobie lub jeśli wręcz cofa się w rozwoju i traci umiejętności, które wcześniej nabyło, należy podejrzewać wystąpienie u niego poważnych zaburzeń rozwojowych. Ich przyczyną mogą być uszkodzenia mózgu, głuchota, ślepota lub niedorozwój psychiczny.

(więcej…)

Zaburzenia czucia

Organizm zdrowego człowieka jest w stanie za pomocą narządów zmysłów odbierać bodźce z otoczenia i odpowiednio je przetwarzać. W efekcie powstają odpowiednie odczucia, a w dalszej kolejności reakcje na przykład na ciepło i zimno lub dotyk.

O zaburzeniach czucia mówi się wówczas, gdy część ciała nie potrafi odbierać bodźców czuciowych, a także gdy odczuwa się swędzenie lub mrowienie oraz kiedy nieprawidłowo odbiera się dany bodziec (na przykład zimno zamiast ciepła). Specyficznym rodzajem zaburzeń czucia są omamy czuciowe lub ograniczona zdolność do odczuwania bólu.

Zaburzenia czucia można ze względu na ich charakter podzielić na zaburzenia ilościowe, jakościowe i wybiórcze.

Ilościowe zaburzenia czucia

Ilościowe zaburzenia czucia mogą być w różnym stopniu zaawansowane: czucie może być całkowicie zniesione, osłabione lub wręcz przeciwnie – wzmocnione.

Typowym ilościowym zaburzeniem czucia jest całkowite pozbawienie czucia w danej okolicy ciała (analgezja). Na pierwszy rzut oka może się wydawać, iż zniesienie czucia bólu jest korzystne. W rzeczywistości jednak tak nie jest. Ból stanowi zawsze poważny sygnał ostrzegawczy dla organizmu, sugerujący, iż coś nie jest w porządku i trzeba się przed tym bronić. Dzięki niemu na przykład można odruchowo cofnąć rękę, gdy dotknie się gorącego przedmiotu. Przyczyną chorobliwego znieczulenia jest uszkodzenie dróg nerwowych przewodzących bodźce czuciowe w obwodowym lub ośrodkowym układzie nerwowym.

Uszkodzenie nerwów bywa również przyczyną nie zupełnej utraty, a jedynie zmniejszonego czucia dotyku lub bólu w danej okolicy ciała (tak zwana niedoczulica).

Możliwa jest też sytuacja odwrotna – chory odbiera dane bodźce jako dużo silniejsze niż są one w rzeczywistości. Mówi się wówczas o tak zwanej przeczulicy. Jej przyczyną mogą być zapalenia nerwów. Przeczulica może dotyczyć wszystkich lub tylko niektórych rodzajów bodźców. Wzmożone może być więc odbieranie temperatury, bólu, dotyku lub ucisku.

Jakościowe zaburzenia czucia

O jakościowych zaburzeniach czucia mówi się wtedy, gdy pacjent odczuwa bodziec jednego rodzaju jako bodziec innego rodzaju. I tak na przykład dana osoba może odczuwać dotyk jako ból albo ciepło jako zimno. Do grupy jakościowych zaburzeń czucia zalicza się także mrowienie, pieczenie lub drętwienie. Zaburzenia te są jednak na tyle indywidualnie zróżnicowane, że nie da się ich stwierdzić i ocenić w sposób obiektywny.

Wybiórcze zaburzenia czucia

Możliwa jest również sytuacja, w której zaburzenia dotyczą tylko czucia bólu i temperatury; czucie dotyku i ucisku są natomiast zachowane. Przyczyną takiego zaburzenia jest uszkodzenie drogi rdzeniowo-wzgórzowej – zlokalizowanego w rdzeniu kręgowym pęczka nerwowego przewodzącego bodźce ucisku, dotyku, bólu i temperatury. (więcej…)