Tag - zaburzenia

Zaburzenia wzrostu

O zaburzeniach wzrostu mówi się wówczas, gdy przyrost długości ciała znacznie odbiega od przyjętej normy. Jeśli odchylenie od normy wynosi ponad 20%, mówi się o zbyt niskim lub zbyt wysokim wzroście. Jeśli jest większe (ponad 40%), chorobę określa się jako karłowatość lub gigantyzm. Karłowatość u dorosłych mężczyzn oznacza wzrost poniżej 130 centymetrów, a u kobiet poniżej 120 centymetrów. Gigantyzm z kolei odnosi się do mężczyzn o wzroście powyżej 200 centymetrów, a w przypadku kobiet powyżej 185 centymetrów.

Dzieci coraz wyższe

Obecnie dzieci i młodzież rozwijają się szybciej niż w poprzednich pokoleniach. Zjawisko takie obserwuje się w krajach uprzemysłowionych od około 100 lat. Przyczyny tak dynamicznego rozwoju nie zostały dokładnie zbadane. Wiadomo jednak, że dzieci miejskie rosną szybciej. Liczba osób mieszkających w miastach stale się zwiększa, dlatego i wysokich dzieci przybywa bardzo szybko.

Jakie są przyczyny zaburzeń wzrostu?

Bardzo często nie udaje się stwierdzić jednej, konkretnej przyczyny zaburzeń wzrostu. U niektórych niskich lub wysokich osób nie występują żadne zmiany chorobowe – proporcje ciała są właściwe, normalnie rozwinięte są narządy płciowe i inteligencja. Także u rodziców tych osób nie wystąpiły żadne zaburzenia wzrostu.

Zbyt niski wzrost

Zdarza się jednak, że zaburzenia wzrostu spowodowane są przez chorobę lub niedobór niektórych składników pokarmowych. Zbyt niski wzrost może mieć m. in. następujące przyczyny:

– Niedożywienie

– Niedostateczne trawienie i wchłanianie pokarmu, na przykład w chorobach jelita

– Niedotlenienie, na przykład w chorobach płuc i wrodzonych wadach serca

– Niedobór witamin i spowodowana tym krzywica

– Ciężkie choroby ogólnoustrojowe, takie jak cukrzyca i schorzenia nerek

– Achondroplazja – dziedziczne zaburzenia wzrostu chrząstek

– Zaburzenia wzrostu kości (dysostozy)

– Zespół Downa

– Brak gruczołów płciowych

– Nowotwory

– Zaburzenia gospodarki fosforanowej

– Zaburzenia czynności przysadki mózgowej

– Schorzenia nadnerczy

– Niedoczynność tarczycy (kretynizm)

(więcej…)

Zaburzenia czucia

Organizm zdrowego człowieka jest w stanie za pomocą narządów zmysłów odbierać bodźce z otoczenia i odpowiednio je przetwarzać. W efekcie powstają odpowiednie odczucia, a w dalszej kolejności reakcje na przykład na ciepło i zimno lub dotyk.

O zaburzeniach czucia mówi się wówczas, gdy część ciała nie potrafi odbierać bodźców czuciowych, a także gdy odczuwa się swędzenie lub mrowienie oraz kiedy nieprawidłowo odbiera się dany bodziec (na przykład zimno zamiast ciepła). Specyficznym rodzajem zaburzeń czucia są omamy czuciowe lub ograniczona zdolność do odczuwania bólu.

Zaburzenia czucia można ze względu na ich charakter podzielić na zaburzenia ilościowe, jakościowe i wybiórcze.

Ilościowe zaburzenia czucia

Ilościowe zaburzenia czucia mogą być w różnym stopniu zaawansowane: czucie może być całkowicie zniesione, osłabione lub wręcz przeciwnie – wzmocnione.

Typowym ilościowym zaburzeniem czucia jest całkowite pozbawienie czucia w danej okolicy ciała (analgezja). Na pierwszy rzut oka może się wydawać, iż zniesienie czucia bólu jest korzystne. W rzeczywistości jednak tak nie jest. Ból stanowi zawsze poważny sygnał ostrzegawczy dla organizmu, sugerujący, iż coś nie jest w porządku i trzeba się przed tym bronić. Dzięki niemu na przykład można odruchowo cofnąć rękę, gdy dotknie się gorącego przedmiotu. Przyczyną chorobliwego znieczulenia jest uszkodzenie dróg nerwowych przewodzących bodźce czuciowe w obwodowym lub ośrodkowym układzie nerwowym.

Uszkodzenie nerwów bywa również przyczyną nie zupełnej utraty, a jedynie zmniejszonego czucia dotyku lub bólu w danej okolicy ciała (tak zwana niedoczulica).

Możliwa jest też sytuacja odwrotna – chory odbiera dane bodźce jako dużo silniejsze niż są one w rzeczywistości. Mówi się wówczas o tak zwanej przeczulicy. Jej przyczyną mogą być zapalenia nerwów. Przeczulica może dotyczyć wszystkich lub tylko niektórych rodzajów bodźców. Wzmożone może być więc odbieranie temperatury, bólu, dotyku lub ucisku.

Jakościowe zaburzenia czucia

O jakościowych zaburzeniach czucia mówi się wtedy, gdy pacjent odczuwa bodziec jednego rodzaju jako bodziec innego rodzaju. I tak na przykład dana osoba może odczuwać dotyk jako ból albo ciepło jako zimno. Do grupy jakościowych zaburzeń czucia zalicza się także mrowienie, pieczenie lub drętwienie. Zaburzenia te są jednak na tyle indywidualnie zróżnicowane, że nie da się ich stwierdzić i ocenić w sposób obiektywny.

Wybiórcze zaburzenia czucia

Możliwa jest również sytuacja, w której zaburzenia dotyczą tylko czucia bólu i temperatury; czucie dotyku i ucisku są natomiast zachowane. Przyczyną takiego zaburzenia jest uszkodzenie drogi rdzeniowo-wzgórzowej – zlokalizowanego w rdzeniu kręgowym pęczka nerwowego przewodzącego bodźce ucisku, dotyku, bólu i temperatury. (więcej…)

Pierwsza pomoc przy zaburzeniach krążenia krwi

Motorem napędowym układu krążenia jest serce. Wraz z krwią do wszystkich narządów docierają substancje odżywcze, tlen i hormony, a usuwane są produkty przemiany materii.

Zaburzenia procesu krążenia kiwi mogą dotyczyć zarówno całego układu krążenia, jak również poszczególnych stref naczyń krwionośnych np. płuc, serca, mózgu, żołądka lub wątroby.

U kogo występują zaburzenia krążenia krwi?

Wiele osób cierpi z powodu zaburzeń krążenia, zarówno ludzie starsi, jak i młodzi w okresie dojrzewania. Do czynników, które mają wpływ na proces krążenia krwi i mogą wywołać zaburzenia należą: warunki pogodowe, ciąża, stres, zdenerwowanie, nieprawidłowe odżywianie, przemęczenie oraz różnego rodzaju schorzenia.

Najważniejszym zadaniem układu krążenia jest zaopatrzenie organizmu w krew. Dotyczy to poszczególnych organów, a zwłaszcza tak ważnych jak mózg, serce, płuca i nerki.

Każdy z tych narządów potrzebuje odpowiedniej ilości krwi, w zależności od sytuacji i chwilowego zapotrzebowania organizmu.

Puls i ciśnienie krwi

O zaburzeniach krążenia krwi świadczą odchylenia wartości pulsu oraz ciśnienia krwi. Prawidłowy puls u dorosłego człowieka wynosi średnio 60-80 uderzeń na minutę, zaś ciśnienie krwi 80/120 mm Hg.

Objawy lekkich zaburzeń krążenia krwi

– Wrażenie migotania lub „czarno” przed oczami.

– Zawroty głowy.

– Osłabienie.

– U niektórych brak reakcji na otoczenie.

Kiedy mogą wystąpić zaburzenia krążenia krwi?

Regulacja procesu krążenia krwi jest ściśle związana z zapotrzebowaniem organizmu na tlen oraz jego transportem. Z tego względu zaburzenia krążenia mogą negatywnie wpływać na proces oddychania, i na odwrót, upośledzenie oddychania może wywierać niekorzystny wpływ na krążenie krwi. U niektórych osób zaburzenia krążenia krwi dają o sobie znać np. podczas porannego wstawania z łóżka. Przyczyną jest gwałtowna zmiana pozycji ciała następująca po dłuższym spoczynku.

Słabe ukrwienie

Co się wówczas dzieje? Organizm przyzwyczaja się do nocnego spoczynku i pracy na „zwolnionych obrotach”. W nocy ciało znajduje się W pozycji horyzontalnej, dzięki czemu serce wykonuje znacznie mniejszy wysiłek, tzn. pompuje krew tylko na powierzchni płaszczyzny, a nie do góry. (więcej…)

Zaburzenia widzenia

Aby proces widzenia przebiegał prawidłowo, oko musi odebrać wszystkie bodźce optyczne i przekształcić je w impulsy nerwowe, z których następnie mózg tworzy widziany obraz.

W ten skomplikowany proces zaangażowanych jest wiele narządów: rogówka, soczewka, tęczówka, siatkówka ze swoimi komórkami zmysłowymi, ciało szkliste, nerwy wzrokowe i ośrodek wzroku w mózgu.

Każde zaburzenie w którejkolwiek z wyżej wymienionych struktur upośledza proces widzenia. Zaburzenia mogą dotyczyć ostrości wzroku, widzenia barwnego bądź przestrzennego. W najgorszym wypadku może nawet dojść do całkowitej utraty wzroku.

Zaburzenia ostrości wzroku

Najczęstszą przyczyną nieostrości lub zamazania obrazu są zmiany w gałce ocznej lub samym aparacie optycznym oka. Gałka oczna osób z krótkowzrocznością z reguły nie jest okrągła, lecz rozciągnięta. Z kolei u osób dalekowzrocznych jest ona spłaszczona. Zmiana kształtu gałki ocznej powoduje wydłużenie lub skrócenie odległości między soczewką a siatkówką, na którą jest projektowany obraz. Wobec tego obraz ten ulega zniekształceniu. Zniekształcenie obrazu spowodowane zmianą kształtu gałki ocznej można w prosty sposób skorygować za pomocą szkieł kontaktowych lub okularów. Operacja wskazana jest tylko w przypadkach znacznej krótkowzroczności. Nieostrość widzenia może być spowodowana również przez zaburzenia czynności mózgu na przykład przez ataki migreny, lub wynikać z uszkodzenia tkanki mózgowej.

Najczęściej jednak przyczyną są: alkohol, narkotyki oraz niektóre leki. Niekiedy jest nią niewydolność krążenia. Ukrwienie mózgu zmniejsza się, ilość dostarczonego z krwią tlenu oraz substancji odżywczych jest niewystarczająca. Zaburzenia ostrości wzroku występują także wtedy, gdy przez dłuższy czas nie się nie jadło, obniża się bowiem poziom cukru we krwi. Zaburzenia jednak natychmiast ustępują po spożyciu posiłku bogatego w węglowodany.

Widzenie jak przez mgłę

Wraz z wiekiem człowieka zmniejsza się przejrzystość soczewki oraz ciałka szklistego oka. Spowodowane jest to naturalnym procesem zaniku. Przyczyną zmniejszania się przejrzystości mogą być również zaburzenia przemiany materii np. cukrzyca, lub choroby infekcyjne zarówno oczu na przykład zaćma, ja i inne, choćby żółtaczka.

Błyski, zmniejszenie się pola widzenia

Jeśli przy zamkniętych powiekach widzi się błyski, światła, gwiazdy, „zasłonę” lub „chmurki”, powinno się jak najszybciej pójść do lekarza. Objawy te mogą bowiem wskazywać na początek odklejania się siatkówki. Z wizytą u lekarza nie należy zwlekać również w przypadku ograniczenia pola widzenia, gdy wielkość widzianego obrazu zmniejsza się, a jego brzeg wydaje się być przysłonięty czarną zasłoną. (więcej…)

Achalazja przełyku

Podczas odżywiania się pokarmy i napoje przechodzą przez przełyk z ust do żołądka. Odbywa się to za pomocą falowych ruchów mięśni przełyku (fala perystaltyczna), które występują w każdym normalnym organizmie. Są one sterowane przez wegetatywny układ nerwowy.

Jednak ta czynność przełyku może zostać zakłócona: rozkurczanie się dolnej części zwieracza przełyku na przyjęcie kęsa pokarmu nie następuje. Mięśnie gładkie przełyku nie są osłabione, natomiast komórki nerwowe odpowiedzialne za sterowanie nie działają tak jak powinny. Zwieracz przełyku przy przejściu do żołądka nie otrzymuje polecenia „otwórz się” i z tego powodu pokarm nie dociera do żołądka. Choroba ta nosi nazwę achalazji przełyku.

Jakie są przyczyny achalazji przełyku?

Przyczyny achalazji nie są jeszcze do końca wyjaśnione. Istnieje przypuszczenie, że powoduje ją uszkodzenie lub brak zwojów nerwowych mięśni przełyku. Wydaje się także, że przy powstaniu tego schorzenia pewną rolę odgrywają zakażenia, jak to ma miejsce w Ameryce Południowej, gdzie zaburzenia czynności przełyku wywołane są często zakażeniem pasożytniczym i występują nierzadko razem z innymi objawami.

Zaobserwowano także, że pojawia się ona w związku ze stresem psychicznym.

Objawy achalazji przełyku

– ucisk i bóle za mostkiem,

– trudności w przełykaniu,

– ulewanie nie strawionego pokarmu, także płynnego,

– nocne ataki kaszlu, ponieważ w pozycji leżącej jedzenie dostaje się do dróg oddechowych,

– utrata wagi i osłabienie.

Achalazja to bardzo rzadkie schorzenie. W Europie dochodzi do jednego nowego zachorowania na 100 tys. osób rocznie. Zagrożone są wszystkie grupy wiekowe od 25 do 65 lat.

Przebieg achalazji

W swej początkowej fazie achalazja objawia się trudnościami w przełykaniu i zwracaniem niestrawionego jedzenia. Stan chorego pogarsza się. Dochodzi do nocnych ataków kaszlu, ponieważ podczas leżenia jedzenie dostaje się do dróg oddechowych. Przyjmowanie pożywienia jest zakłócone, powoduje to utratę wagi i osłabienie. (więcej…)

Zaburzenia opróżniania pęcherza

Naturalny proces opróżniania pęcherza moczowego może być w różnorodny sposób zaburzony. Na przykład występuje bardzo częste oddawanie moczu lub moczenie nocne (głównie u dzieci). Innym rodzajem zaburzenia jest oddawanie dużej lub małej ilości moczu, utrudnione i bolesne opróżnianie pęcherza, moczenie mimowolne i nieświadome. Czasami pęcherza nie można opróżnić całkowicie. Wszystkie powyższe objawy określa się mianem zaburzeń opróżniania pęcherza moczowego.

Objawy zaburzeń opróżniania pęcherza moczowego

– częste parcie na mocz z oddawaniem niewielkiej ilości.

– bolesne i utrudnione oddawanie moczu.

– popuszczanie moczu (często niezauważalne).

– trudności w opróżnieniu pęcherza.

– moczenie mimowolne.

– boleśnie napięty pęcherz moczowy.

– moczenie nocne.

Przyczyny zaburzeń opróżniania pęcherza moczowego

W zależności od rodzaju dolegliwości przyczyny zaburzeń są bardzo różne. Czasami mają one podłoże psychiczne i występują tylko w sytuacjach stresowych. W innych przypadkach dochodzi do uszkodzenia nerwów, które zaopatrują pęcherz moczowy lub choroba dotyczy centralnego układu nerwowego.

Również predyspozycje osobnicze, jak na przykład wypadanie pęcherza moczowego spowodowane wiotkością mięśni lub urazami, jak złamanie miednicy podczas upadku z wysokości z nogami rozłożonymi, jest powodem zaburzeń oddawania moczu. Także stany zapalne dróg moczowych mogą wywołać powyższe dolegliwości.

Leczenie zaburzeń opróżniania pęcherza moczowego

Z reguły leczeniem tych dolegliwości zajmuje się lekarz specjalista- urolog. Posiada on wszechstronne możliwości przeprowadzenia diagnostyki.

U kobiet może pomóc noszenie odpowiednich krążków dopochwowych. Czasami stosuje się leczenie farmakologiczne.

W niektórych przypadkach konieczne jest leczenie operacyjne.

Co można zrobić samemu?

W przypadku, gdy przyczyna zaburzeń opróżniania pęcherza moczowego nie jest ustalona, nigdy nie należy samodzielnie podejmować leczenia.

W przypadku skłonności do częstego lub mimowolnego oddawania moczu, można jednak z powodów higienicznych zastosować środki profilaktyczne. Są to na przykład pieluchy zatrzymujące zapach, które chory powinien mieć zawsze przy sobie. (więcej…)