Tag - zapalenie

Krup, dławiec rzekomy (błonica krtani)

Dławiec, dławiec rzekomy oraz ostre zapalenie nagłośni są chorobami dróg oddechowych, określanymi wspólną nazwą zespołu dławca. Dławiec (zwany także krupem lub błonicą krtani), będący błonicznym zapaleniem gardła lub krtani, jest obecnie bardzo rzadko występującą chorobą.

Natomiast dławiec rzekomy, zwany także zakaźnym, jest zapaleniem krtani występującym wyłącznie u dzieci i jest następstwem infekcji dróg oddechowych. Objawia się obrzękiem gardła i krtani oraz dusznością. Ataki duszności pojawiają się głównie nocą. Dziecku nagle zaczyna brakować powietrza, wzmaga się uczucie strachu, powodując jeszcze większe problemy z oddychaniem. Występuje przy tym charakterystyczny świszczący oddech (świst krtaniowy). Poza tym bardzo uciążliwy dla chorego jest nasilający się, suchy kaszel.

Dławiec rzekomy występuje u dzieci do 5 roku życia, przy czym częściej u chłopców niż u dziewczynek. W wieku późniejszym nagłośnia oraz gardło są już wystarczająco tak duże, że ich obrzęk nie powoduje gwałtownych ataków duszności.

Jakie są przyczyny zespołu dławca?

Dławiec rzekomy w postaci ostrej występuje najczęściej wraz z wirusowym zapaleniem dróg oddechowych. Bezpośrednią przyczyną postaci spastycznej może być natomiast obrzęk błony śluzowej krtani na tle alergicznym. Dolegliwości pogłębiają dodatkowo drażniące substancje znajdujące się w powietrzu. Rosnącą zachorowalność na tę chorobę lekarze łączą z coraz większym zanieczyszczeniem powietrza, ale i ta teoria nie jest do końca potwierdzona.

Objawy błonicy krtani

– Suchy, “szczekający” kaszel.

– Obrzęk błony śluzowej krtani.

– Duszność.

– Świszczący odgłos w czasie wdechu i wydechu.

– Chrypka.

– Niepokój oraz uczucie strachu.

dławiec rzekomy błonica

W przypadku dławca rzekomego dochodzi do obrzęku dróg oddechowych.

Jak leczy się dławiec oraz dławiec rzekomy?

Jeśli przyczyną choroby jest nadwrażliwość alergiczna organizmu, wówczas pacjent przyjmuje preparaty antyhistaminowe. Są to leki tłumiące reakcje alergiczne. W ciężkich przypadkach lekarz przepisuje preparaty sterydowe, natomiast ze stanami lękowymi wywołanymi dusznością walczy się za pomocą środków uspokajających. (więcej…)

Zapalenie migdałków

W trakcie tej choroby limfatyczny pierścień gardłowy, składający się z migdałków podniebiennych, migdałka gardłowego i językowego, objęty jest stanem zapalnym. Szczególnie często infekcja atakuje migdałki podniebienne.

Zapalenie migdałków jest częstą i bardzo powszechna choroba u ludzi; należy ona do grupy zakażeń ogniskowych, których skutkiem mogą być też choroby innych narządów.

Zapalenie objawia się bólem gardła (szczególnie przy przełykaniu) i wysoką gorączka z często towarzyszącymi jej dreszczami. Następuje obrzęk i pojawia się ból węzłów limfatycznych szyi. Same migdałki są zaczerwienione, obrzęknięte i zazwyczaj obłożone nalotami. Infekcja ta występuje w zachorowaniach sporadycznej i nie jest raczej zaraźliwa. Zdarza się jednak, że mogą wybuchnąć epidemie.

Przyczyny zapalenia migdałków

Najczęściej chorobę wywołują bakterie ropne – streptokoki, gronkowce lub pneumokoki, które stale obecne są w tkance limfatycznej. Jednak w momencie, gdy system odpornościowy z jakichś powodów ulegnie osłabieniu, bakterie zaczynają rozmnażać się w takich ilościach, że wywołują opisane powyżej objawy. Spadek odporności może mieć różne przyczyny, na przykład może być spowodowany przechłodzeniem (“zaziębienie”),silnym zdenerwowaniem lub stresem.

Chroniczna forma zapalenia migdałków, nie tak bardzo bolesna, powstaje często na skutek licznych nawrotów tej choroby o ostrym przebiegu.

Objawy zapalenia migdałków

Wysoka temperatura, często w połączeniu z dreszczami.

– Bóle gardła, szczególnie podczas przełykania.

– Zaczerwienione migdałki podniebienne.

– Ropne naloty migdałków podniebiennych i migdałka gardłowego.

– Obrzęknięte, bolesne węzły chłonne szyjne.

Leczenie zapalenia migdałków

Bóle przy przełykaniu uśmierzają środki przeciwbólowe, dezynfekujące płukanki gardła i roztwory do pędzlowania. Do starych, sprawdzonych sposobów należą cieple okłady szyi. jednak właściwe stany zapalne leczy się przede wszystkim antybiotykami, które powinny być przyjmowane przez pacjenta przez około 10 dni. (więcej…)

Zapalenie pęcherza moczowego

Chodzi tu ściśle o zapalenie błony śluzowej pęcherza moczowego – najczęstszy przypadek infekcji dróg moczowych. Choroba może mieć formę przewlekłą lub ostrą. Przyczyną stanów przewlekłych jest niedostateczna lub przeciwnie, przesadna higiena narządów płciowych. U kobiet (u których generalnie choroba ta występuje częściej), zapalenie pęcherza moczowego może występować w powiązaniu z zapaleniem narządów rodnych oraz mieć swoją przyczynę w urazach związanych z porodem, czy stosunkiem płciowym.

U mężczyzn, u których dłuższa i węższa niż u kobiet cewka moczowa lepiej chroni pęcherz przed dostępem bakterii, chorobę może wywołać powiększenie gruczołu krokowego (prostaty), który utrudnia odpływ zalegającego moczu.

Zapalenie pęcherza moczowego przyczyny

Chorobę wywołują bakterie, które dostają się do cewki moczowej, a następnie do pęcherza moczowego, gdzie atakują jego błonę śluzową wywołując stan zapalny. Przyczyną zapalenia dróg moczowych są także infekcje wirusowe i grzybicze.

Zapalenie pęcherza moczowego objawy

– bolesny częstomocz

– nagłe parcie na pęcherz

– uczucie pieczenia podczas oddawania moczu i po

– zmętnienie moczu, który może być zabarwiony krwią i wydzielać nieprzyjemną woń

– czasem gorączka

Zapalenie pęcherza moczowego leczenie

Zazwyczaj stosuje się antybiotyki. W zależności od przypadku są to antybiotyki o szerokim lub wąskim zakresie działania. Te pierwsze zabijają różne typy bakterii, ale mają również trudne do przewidzenia działania uboczne. W przypadku silnych infekcji lekarz zapisuje najpierw antybiotyki o szerokim spektrum działania, a po analizie wyników laboratoryjnych, chory przyjmuje antybiotyki o działaniu wybiórczym. Przy lekkiej infekcji stosuje się antybiotyki, które zabijają najczęściej występujące bakterie. Leki te bardzo rzadko wykazują negatywne działania uboczne. (więcej…)

Zapalenie węzłów chłonnych

Chłonka (limfa) jest płynem ustrój owym, który powstaje w przestrzeni międzykomórkowej w tkankach, jako przesącz osocza krwi, a następnie za pośrednictwem naczyń chłonnych wraca do krwiobiegu. Po drodze przepływa ona przez węzły chłonne – narządy włączone w bieg naczyń chłonnych.

W węzłach chłonnych chłonką przede wszystkim jest filtrowana. W narządach tych powstają też limfocyty, pełniące szczególnie ważną funkcję w obronie organizmu przed chorobami zakaźnymi. Zdrowy węzeł chłonny jest okrągły i ma średnicę około 2-3 mm. Przez skórę wyczuwalne są jedynie węzły położone bezpośrednio pod jej powierzchnią. Jeśli jednak na skutek stanu chorobowego dojdzie do obrzęku węzłów chłonnych, można wymacać również te położone głębiej.

Jakie są przyczyny zapalenia węzłów chłonnych?

Zapalenia węzłów chłonnych można zasadniczo podzielić na kilka grup, w zależności od choroby, która je wywołała.

Zapalenia swoiste i nieswoiste

O zapaleniu nieswoistym mówi się wówczas, gdy zmiany w węźle chłonnym są wynikiem urazu lub infekcji skóry. Węzły położone najbliżej chorego miejsca powiększają się i staja się bolesne. Czasami zapaleniu ulega tez naczynie chłonne odprowadzające chłonkę z uszkodzonego miejsca skóry. Wówczas jest ono widoczne przez skórę w postaci czerwonej pręgi.

Do zapalenia swoistego dochodzi przy różnego rodzaju schorzeniach ogólnoustrojowych oraz w niektórych chorobach autoimmunologicznych. Dzieje się tak np. w drożdżycy grzybicy wywołanej przez drożdżaki, a także w chorobie Boecka, w której oprócz zaatakowania węzłów chłonnych dochodzi do zmian zapalnych w płucach, skórze, śledzionie i wątrobie. Swoiste zapalenie węzłów chłonnych może być tez wynikiem brucelozy – odzwierzęcej choroby zakaźnej oraz liszaja rumieniowatego. Inna przyczyną zapalenia swoistego jest odczyn węzłów chłonnych w zespole Felty’ego – przewlekłym zapaleniu stawów z równoczesnym nowotworem śledziony. Do grupy tej należy też bartoneloza – choroba, którą można zarazić się od kotów, a która ustępuje samoistnie po kilku dniach. Swoiste zapalenia węzłów chłonnych towarzyszą też mononukleozie zakaźnej, różyczce, toksoplazmozie i tularemii.

W przypadku zakażenia Pasteurella pseudotuberculois – bakteria spokrewniona z zarazkiem dżumy – powiększają się węzły chłonne krezki. Pacjenci skarżą się wówczas na dolegliwości podobne do objawów zapalenia wyrostka robaczkowego. Potwierdzenie diagnozy możliwe jest często dopiero w trakcie zabiegu operacyjnego. Do zapalenia węzłów chłonnych krezki może także dojść w przypadku gruźlicy. Jednak bardzo często powiększone są wówczas także inne grupy węzłów. (więcej…)

Przewlekłe bóle brzucha

O przewlekłych bólach brzucha mówi się wówczas, gdy dolegliwości te utrzymują się długo lub tez wielokrotnie się powtarzają (nawracające bóle brzucha).

Przyczyną długotrwałych lub powracających bólów brzucha mogą być choroby narządów wewnętrznych, np. żołądka, jelita cienkiego, jelita grubego, trzustki i pęcherzyka żółciowego.

Jednak u ponad połowy pacjentów cierpiących na przewlekłe bóle brzucha występują tzw. zaburzenia czynnościowe. Są to dolegliwości bez podłoża chorobowego i jakichkolwiek zmian narządowych.

Przyczyny przewlekłych bólów brzucha

To, jakie zaburzenia czynnościowe bądź organiczne są odpowiedzialne za długotrwałe bóle brzucha, musi stwierdzić lekarz. Najczęściej przyczyny zaburzeń są związane z następującymi narządami:

Jelito grube

Spośród dolegliwości o charakterze czynnościowych szczególnie częsty jest tzw. zespół drażliwego jelita, czyli zaburzenie funkcji jelita grubego. Choroba występuje pod wieloma nazwami. Czasami bywa określana jako spastyczne zapalenie okrężnicy. Nazwa ta nie odzwierciedla prawdziwych przyczyn schorzenia, które nie ma natury zapalnej. U podstaw zespołu drażliwego jelita grubego leżą zaburzenia kurczliwości nie tylko samego jelita grubego, ale też innych części przewodu pokarmowego.

Na zespół ten uskarżają się przede wszystkim kobiety od 25 do 50 lat. Objawia się on bólami skurczowymi, rozlanymi lub zlokalizowanymi w lewym lub prawym dole biodrowym, podżebrzach, podbrzuszu i lędźwiach. Chory cierpi też na występujące na przemian biegunki i zaparcia. Często pojawiają się masywne, bolesne wzdęcia. Ból zmniejsza się zazwyczaj po oddaniu stolca.

U większości pacjentów stwierdza się szczególne obciążenie psychiczne. Wielu z nich przez szereg lat nadużywało ponadto środków przeczyszczających. Zauważono też, że choroba jest pospolita w społeczeństwach wysoko rozwiniętych, ze względu na powszechne stosowane diety ubogo resztkowej, zawierającej mało włókien roślinnych. Typowy dla zespołu jelita drażliwego jest brak stwierdzalnych zmian chorobowych, z wyjątkiem jedynie zaburzenia wydzielania i motoryki jelita grubego.

Żołądek i dwunastnica

Innymi częstymi przyczynami przewlekłych bólów brzucha są schorzenia śluzówki żołądka i dwunastnicy. Ich stopień zaawansowania może być różny: od niewielkich zmian zapalnych po wrzody. Często występuje nadprodukcja soku żołądkowego z jednoczesnym niedoborem czynników ochronnych śluzówki.

Charakterystyczne dla wrzodów jest naprzemienne występowanie nasileń objawów i okresów bez objawowych, zależnie m.in. od pory roku. Stopniowo nasilający się ból lokalizuje się najczęściej w nadbrzuszu. Zanika on zazwyczaj po spożyciu posiłku. Z reguły nie towarzyszą mu nudności ani zmniejszony apetyt.

Pęcherzyk żółciowy

Odmiennie objawiają się choroby pęcherzyka żółciowego. Obserwuje się tu ścisły związek między wystąpieniem objawów a spożyciem określonych, zazwyczaj tłustych potraw. Jedzenie nie łagodzi, lecz zaostrza dolegliwości. Bólom tym często towarzyszą nudności. (więcej…)

Zapalenie przydatków

Zapalenie przydatków – czyli jajników i jajowodów – jest wywołane przez bakterie. Prawie zawsze infekcja rozpoczyna się w jajowodach, a następnie rozprzestrzenia się na jajniki. Najczęściej zapalenie obejmuje tylko jeden jajowód, jednoczesna infekcja obustronna należy do rzadkości.

Przyczyny zapalenia przydatków

Czynnikami wywołującymi chorobę są zarazki, które dostają się najczęściej z zewnątrz, poprzez pochwę i macicę. Rzadziej dochodzi do zakażenia z sąsiadujących narządów jamy brzusznej, poprzez krew lub limfę. Taka sytuacja może mieć miejsce przy zapaleniu wyrostka robaczkowego lub jelit. Bardzo rzadko przyczyną zapalenia jajowodów i jajników są prątki gruźlicy.

Najczęściej występuje infekcja poprzez macicę. Może do niej dojść na przykład po ingerencji ginekologicznej, poprzez pochwę czynniki chorobotwórcze dostają się do macicy oraz do jajowodów.

Objawy ostrego zapalenia przydatków

– bardzo silne bóle brzucha, które mogą promieniować do pleców

– ropne albo śluzowo ropne upławy o nieprzyjemnym zapachu

– wysoka gorączka

Objawy przewlekłego zapalenia przydatków

– sporadycznie występujące kłujące bóle w podbrzuszu, niezależne od miesiączki

– upławy

Podejmij leczenie w odpowiednim czasie

Również gonokoki (dwoinki rzeżączki) wywołujące rzeżączkę mogą powodować zapalenie jajników i jajowodów. Bakterie te są przenoszone drogą płciową. Innym powodem może być zapalenie chlamydią.

Jeżeli zakażenie jajowodów nie zostanie wyleczone dostatecznie wcześnie, czynniki chorobotwórcze mogą przedostać się do jajników. Istnieje wtedy niebezpieczeństwo powstania ropnia, czego konsekwencją bywają zrosty.

Leczenie zapalenia przydatków

Ponieważ czynnikami wywołującymi chorobę są najczęściej bakterie, konieczne jest przeprowadzenie leczenia antybiotykami. Zapalny obrzęk jajowodów zmniejsza się poprzez podanie leków przeciwzapalnych. Chora musi pozostać przez kilka dni w łóżku. W ostrej fazie można robić okłady z worków z lodem. Po jej zakończeniu szczególnie ważne jest utrzymywanie przydatków w cieple. (więcej…)

Mdłości

Mdłości to nieprzyjemne uczucie pojawiające się najczęściej w okolicy żołądka. Wywołuje ono brak apetytu, zmęczenie i apatię.

Mdłości powstają na skutek różnego rodzaju bodźców działających na mózg. W mózgu są one przekazywane do nerwu mózgowego, tzw. nerwu błędnego (nervus vagus). Nerw ten dostarcza informacji do narządów szyi, klatki piersiowej i jamy brzusznej. Podrażnienie tego nerwu zwiększa wydzielanie żołądkowe i może prowadzić do nadkwasoty, która jest jedną z przyczyn mdłości. Mdłości pojawiają się wraz z innymi objawami choroby takimi jak np. wymioty. Z reguły jest to zupełnie niegroźna przypadłość, jednak czasami mdłości wskazują na występowanie poważnej i niebezpiecznej choroby.

Co pomaga w przypadku nudności?

– położenie się

– świeże powietrze albo napój chłodzący

– krople żołądkowe

– pobudzenie ukrwienia np. przez wymioty

– stosowanie specjalnych leków zanim dojdzie do ewentualnego ataku choroby lokomocyjnej

Jakie są przyczyny mdłości?

Przyczyny mdłości są różnorodne. Z jednej strony mogą mieć one pochodzenie „zewnętrzne” – jak na przykład skład powietrza, z drugiej jednak ich przyczyna leży często w organizmie albo psychice pacjenta.

Brak świeżego powietrza

Brak świeżego powietrza jest częstą przyczyną mdłości. Dochodzi do tego w zamkniętych pomieszczeniach, w których przebywa dużo ludzi, a na dodatek się pali papierosy.

Bodźce psychiczne

Mdłości wywoływane są także przez bodźce psychiczne takie jak strach, czy przede wszystkim wstręt do niektórych potraw lub zwierząt. Także widok, lub przeżycie czegoś, co jest nieprzyjemne lub szokujące może spowodować mdłości.

Przewlekły nieżyt żołądka

Zakażenia prowadzą często do przewlekłego nieżytu żołądka, który jest typowy w przypadku występowania mdłości. Nieżyt żołądka może być spowodowany również przez zbyt gorące potrawy lub zbyt zimne, alkohol, przemęczenie i niedokładne przeżuwanie.

Mdłości w czasie ciąży

Mdłości w początkowym okresie ciąży są zjawiskiem typowym. Zmiany hormonalne spowodowane przez wytwarzający się wtedy hormon HCG doprowadzają do porannych mdłości i wymiotów. (więcej…)

Zapalenie mięśnia serca

Do zapalenia mięśnia sercowego może dojść w wyniku uogólnionego zakażenia bakteryjnego bądź też może ono pojawić się jako samodzielna choroba. Rozróżnia się dwa rodzaje zapalenia mięśnia sercowego: zapalenie ogniskowe i uogólnione. Stosunkowo często występują lżejsze formy ogniskowego zapalenia mięśnia sercowego, nie dające wyraźnych objawów lub o słabo nasilonych symptomach. Stąd przypadki te zwykle pozostają niewykryte. Nie pozostawiają też żadnych negatywnych skutków i nie powodują powikłań.

W cięższych przypadkach w miejscu ogniska zapalnego tworzy się blizna. Zbliznowaciała tkanka ma mniejszą zdolność do przewodzenia impulsów, mogą więc pojawić się zaburzenia rytmu serca. Blizny mogą być również przyczyną osłabienia pracy mięśnia sercowego, prowadzącego do niewydolności serca. Początkowo organizm stosuje różne mechanizmy wyrównawcze, np. przerost mięśnia (pogrubienie jego włókien). Pozwala to przynajmniej przez jakiś czas utrzymać pracę serca na odpowiednim poziomie.

Przyczyny zapalenia mięśnia serca

Znanych jest wiele różnych stanów chorobowych wywołujących zapalenie mięśnia serca. Należą do nich np. stany zapalne innych narządów. Zapalenia te mogą przerzucić się na serce. Dawniej jedną z najczęstszych przyczyn zapalenia była gorączka reumatyczna. Dzisiaj jednak należy ona już do rzadkości. Większe znaczenie mają za to infekcje bakteryjne i wirusowe, na przykład zapalenie migdałków, błonica, szkarlatyna, grypa, toksoplazmoza oraz włośnica. Dlatego też w przypadku zachorowania na którąkolwiek z tych chorób, niezmiernie istotne jest ścisłe przestrzeganie nakazu leżenia w łóżku. Pozwala to bowiem zapobiec przedostaniu się drobnoustrojów chorobotwórczych do serca.

Innymi przyczynami zapalenia mięśnia serca mogą być odczyny alergiczne oraz choroba Boecka, zaliczana do schorzeń auto immunologicznych.

Objawy zapalenia mięśnia sercowego:

– szybkie, nierówne bicie serca,

– bóle w klatce piersiowej,

– brak tchu,

– łatwe męczenie się,

– niepokój

Leczenie zapalenia mięśnia serca

Podstawową zasadą w leczeniu zapalenia serca jest bardzo oszczędny tryb życia. Pacjent powinien więc leżeć w łóżku do momentu ustąpienia zapalenia lub choroby, która je wywołała. W żadnym wypadku nie wolno mu wykonywać większych wysiłków fizycznych, także w okresie tuż po przebytej chorobie. Pozwala to uniknąć nadmiernego wysiłku serca i utajonego zapalenia mięśnia sercowego.

Środki te niejednokrotnie wystarczają, aby zapalenie cofnęło się samoistnie i bez powikłań. Jeśli przyczyną jest infekcja bakteryjna, konieczne może być podanie antybiotyków. Jeśli natomiast zapalenie wynika z działania toksyn bakteryjnych, pacjentowi podaje się odtrutkę w postaci tzw. antytoksyny. (więcej…)

Gorączka reumatyczna

Gorączka reumatyczna jest powikłaniem bakteryjnej infekcji paciorkowcowej górnych dróg oddechowych. Choroba ta ma wiele postaci klinicznych, gdyż może uszkadzać jednocześnie wiele organów. Do głównych objawów należy wędrujące zapalenie stawów (polyarthritis), uszkodzenie centralnego układu nerwowego, objawiające się pląsawicą (chorea minor), a także zapalenie serca (carditis pericaditis). Na chorobę tę najczęściej zapadają dzieci oraz młodzież w wieku szkolnym. Natomiast u osób dorosłych gorączka reumatyczna występuje rzadko.

Przyczyny gorączki reumatycznej

Wystąpienie choroby poprzedzone jest zakażeniem paciorkowcem grupy A. Niejasna jest przyczyna pojawienia się objawów gorączki reumatycznej. Jednak wykazano, że pewne znaczenie może mieć niedożywienie, złe warunki higieniczne w nadmiernie zagęszczonych mieszkaniach, gdyż choroba ta występuje przede wszystkim w krajach o niskich dochodach ludności.

Objawy gorączki reumatycznej

– gorączka,

– guzki podskórne,

– wysypka,

– zapalenie stawów (bóle kolan, zaczerwienienie, nadmierne ocieplenie i obrzęk),

– pląsawica (nagłe, bezcelowe ruchy i grymasy twarzy),

– zapalenie serca (bóle w klatce piersiowej i niewydolność serca)

Leczenie gorączki reumatycznej

Podstawą leczenia gorączki reumatycznej jest ograniczenie wysiłków fizycznych poprzez leżenie w łóżku. Podawanie konkretnych leków zależy od postaci klinicznej oraz występujących objawów. W przypadku łagodnego zapalenia stawów wystarczająca jest na przykład kodeina lub inne środki przeciwbólowe.

Ostre zapalenie mięśnia sercowego próbuje się stłumić salicylanami (np. aspiryną). W ciężkich przypadkach, szczególnie przy pojawieniu się niewydolności serca, konieczne jest podanie kortykosterydów.

W przypadku pojawienia się pląsawicy, żaden lek nie daje trwałej poprawy. Bardzo gwałtowne ruchy można wyciszyć za pomocą barbituranów lub leków uspokajających. Ogniska infekcji bakteryjnej usuwa się przez zastosowanie antybiotyków (penicyliny).

Co można zrobić samemu?

Wystąpieniu gorączki reumatycznej można zapobiec przez odpowiednie leczenie zakażeń paciorkowcowych. (więcej…)

Nerka wstrząsowa

Nerka wstrząsowa to określenie szczególnej, ostrej postaci niewydolności nerek na tle niedokrwienia. Jej przyczyną nie są bynajmniej schorzenia samych nerek. Nerka wstrząsowa jest wynikiem poważnych zaburzeń ogólnoustrojowych. Prowadzą one do nagłego, częściowego bądź całkowitego zaburzenia czynności tych narządów. Nerka wstrząsowa to bardzo poważny stan, zagrażający życiu chorego. Stanowi mniej więcej 80% wszystkich przypadków ostrej niewydolności nerek.

Przyczyny nerki wstrząsowej

Bezpośrednią przyczyną nerki wstrząsowej jest niedokrwienie nerek. Choć stan ten dotyczy zazwyczaj obu nerek, utarło się używanie liczby pojedynczej w nazwie tej choroby. Przyczyną niedokrwienia nerek jest w większości przypadków utrata znacznej ilości krwi, na przykład w skutek urazu. Nie ma przy tym większego znaczenia, czy krwotok nastąpił na zewnątrz, czy do jam ciała lub do tkanek. Przy każdym obfitym krwotoku dochodzi do spadku ciśnienia krwi. To zaś sprawia, że nie może ona odpowiednio szybko przepływać przez nerkę. W efekcie nerka jest niedostatecznie ukrwiona i nie funkcjonuje prawidłowo. Inną możliwą przyczyną nerki wstrząsowej jest utrata przez organizm dużej ilości wody i soli mineralnych. Ma to miejsce choćby w przypadku silnych wymiotów, biegunki lub długotrwałego, silnego pocenia się. Dalsze czynniki wywołujące nerkę wstrząsową to udar cieplny, oparzenia, niedrożność jelita, niewydolność wątroby, a także ostre zapalenie trzustki.

Wiele drobnoustrojów wytwarza toksyny, które mogą doprowadzić nawet do zatrucia krwi (tzw. sepsa). Zainfekowanie organizmu takimi bakteriami niekiedy przyczynia się także do nerki wstrząsowej, zapalenia otrzewnej lub bakteryjnego zapalenia woreczka żółciowego. Nerka wstrząsowa wynika niekiedy z zatkania naczyń krwionośnych nerki przez komórki mięśniowe lub komórki krwi. Dzieje się tak w przypadku niektórych schorzeń przebiegających z rozpadem mięśni (miolizą) lub rozpadem ciałek krwi (hemolizą). Dotyczy to zarówno chorób zakaźnych, jak i procesów autoimmunologicznych.

Leczenie nerki wstrząsowej

Nerki wstrząsowej można niekiedy uniknąć. Profilaktycznie przed, w trakcie i po operacji wyrównuje się bilans płynowy (krew uzupełnia się roztworami soli mineralnych albo pełną krwią uzyskaną od krwiodawców), co powoduje podwyższenie ciśnienia. Płyny podaje się w kroplówkach, w których często także rozpuszcza się leki.

Bilans płynowy wyrównuje się także u pacjentów, którzy ulegli oparzeniom. Dochodzi u nich bowiem do utraty dużej ilości wody i soli mineralnych. Ponadto w ich moczu stwierdza się czasem obecność fragmentów ciałek krwi i komórek mięśniowych. W przypadku spadku ciśnienia krwi spowodowanego jej utratą wskutek krwotoku, zazwyczaj przetacza się pełną krew. Dodatkowo podaje się leki podwyższające ciśnienie. Tym samym zwiększa się przepływ krwi przez nerki i wydalanie moczu. (więcej…)