Tag - zmęczenie

Choroba kesonowa

Keson jest urządzeniem stosowanym w pracach na dnie zbiorników wodnych i przez nurków. Zbudowany ze stali, ma najczęściej kształt dzwonu. Sprężone w jego górnej części powietrze wypiera wodę. Nagłe zwiększenie ciśnienia atmosferycznego lub nagłe przejście od wysokiego ciśnienia do normalnego powoduje tzw. chorobę kesonową. Przypadki zachorowań na tę chorobę są coraz częstsze, ponieważ wzrasta popularność nurkowania amatorskiego.

Pierwsze objawy choroby kesonowej zaczynają się bólem stawów około 24 godzin po nurkowaniu. Może nawet dochodzić do utraty przytomności już w trakcie wynurzania się. Natężenie dolegliwości jest zależne od głębokości i szybkości wynurzania.

Objawy choroby kesonowej:

– wzrost ciśnienia w uszach, zawroty głowy

– bóle w okolicach stawów

– swędzenie

– wysypki skórne

– zmęczenie

– duszności

– słabość lub bezwład kończyn

– krwawienie z nosa i uszu

– paraliż

– ogólne oszołomienie, aż do utraty świadomości

Przyczyny choroby kesonowej

Aby zrozumieć, jak powstaje choroba kesonowa, należy uświadomić sobie pewne fizyczne właściwości. Wyobraźmy sobie zbiornik wody o głębokości 10 metrów. Panujące na tej głębokości ciśnienie jest dokładnie dwa razy większe od ciśnienia powierzchniowego (1 atmosfera). Na głębokości 20 metrów ciśnienie wzrasta już do 3 atmosfer. To mniej więcej tyle ile wynosi ciśnienie w oponach samochodu osobowego. Weźmy dla przykładu piłkę, w której znajdują się 2 litry niesprężonego powietrza i zanurzmy ją na głębokość 20 metrów w wodzie.

Piłka zostanie poddana takiemu silnemu ciśnieniu, że skurczy się, uzyskując tylko jedną czwartą swej poprzedniej objętości. Wówczas 2 litry powietrza zawartego w piłce zostaną sprężone do objętości 0,5 litra. (więcej…)

Dalekowzroczność

Dalekowzroczność (hiperopia, nadwzroczność) jest wadą wzroku. Jej istota polega na tym, że kiedy w zdrowym oku promienie padające równolegle zbiegają się w jednym punkcie na siatkówce; przy dalekowzroczności ogniskują się poza siatkówką. W efekcie obraz znajdujących się w pobliżu przedmiotów jest zawsze niewyraźny.

Starczowzroczność (prezbiopia) jest odmianą dalekowzroczności. W stanie spoczynku oczy starszego człowieka nastawione są na nieskończoną odległość, ale podczas obserwacji rzeczy lub osoby stojącej w pobliżu, wzrok może tak się przystosować do odległości, że obraz jest zupełnie wyraźny.

Zdolność do przystosowania się do odległości, inaczej zwana akomodacją wzroku, z biegiem lat maleje. Mniej więcej około 60. roku życia zanika zupełnie i pojawia się starczowzroczność.

Objawy dalekowzroczności i starczowzroczności

– nieostre widzenie z bliska do około 1 metra

– uczucie zmęczenia oczu

– możliwe bóle głowy na skutek ciągłego dostosowywania się soczewek

Przyczyny dalekowzroczności i starczowzroczności

Do starczowzroczności (czego pierwszym objawem jest zamazywanie się liter przy pisaniu i czytaniu) dochodzi na skutek naturalnego twardnienia soczewki i w konsekwencji do zmniejszania się zakresu akomodacji oka.

Dalekowzroczność spowodowana jest zbyt małym wymiarem przednio – tylnym gałki ocznej oraz zmniejszeniem elastyczności soczewki i zbyt małym jej wypukleniem.

Wzmagające się z wiekiem trudności widzenia z bliska powodują, że punkt bliższy oka stale się oddala. Jest to najbliższy oku punkt, który oko spostrzega wyraźnie. Dla dziesięciolatka będzie ona znajdował się w odległości 10 cm, 45 letni człowiek widzi dokładnie już na odległość 30-35 cm. (więcej…)

Daltonizm

Widmo barw powstaje po przejściu światła słonecznego przez pryzmat. Zakres ten obejmuje barwy od czerwieni do fioletu. Barwa czerwona odpowiada długości fali elektromagnetycznej od 650 do 700 nm, barwa fioletowa około 400nm. Fale krótsze (ultrafiolet) i dłuższe (podczerwień) nie są rozróżniane przez ludzkie oko.

Oko człowieka odbiera fale światła widzialnego w postaci różnych kolorów. Łącząc barwy podstawowe, czyli czerwoną, zieloną i niebieską można otrzymać różnorodne odcienie kolorów. Za odbiór kolorów odpowiedzialne są czopki znajdujące się na siatkówce oka. Czopki skupione są głównie w „dołku środkowym”, obszarze najostrzejszego widzenia. Trzem podstawowym barwom przyporządkowane są trzy rodzaje czopków, które rozpoznają różne długości fal. Widzenie barwne możliwe jest tylko w oświetleniu. Za widzenie w ciemności – tzw. widzenie czarno-białe – odpowiedzialne są pręciki, które rozróżniają jedynie stopień natężenia jasności. Na tym polu ciągle prowadzone są badania naukowe.

Objawy daltonizmu

– zmęczenie oczu pod wpływem barwnych bodźców

– mylne rozpoznawanie barw

Zaburzenia zmysłu widzenia barwnego

U około 8% mężczyzna i 0,4% kobiet w Polsce stwierdzono zaburzenia zdolności odbierania barw. Wyróżnia się upośledzenie rozróżniania barw (dyschromatopsja) oraz ślepotę na barwy (achromatopsja, daltonizm). Testy wykazały, że 4,2% osób ma problemy z rozpoznaniem koloru zielonego, 1,6% barwy czerwonej, 1,5% w ogóle nie rozpoznaje koloru zielonego, a 0,7% czerwonego. Bardzo rzadko natomiast występują zaburzenia rozróżniania barwy niebieskiej i żółtej. Pacjenci z zaburzeniami rozpoznawania barw, posiadają tylko jeden lub dwa rodzaje czopków. Osoby, które w ogóle nie rozróżniają kolorów, nie posiadają żadnych czopków. Barwy odbierają jedynie w postaci różnych odcieni szarości. Osoby, które nie rozróżniają koloru czerwonego i zielonego, z całego zakresu barw rozpoznają jedynie dwa kolory: zakres fal długich jako kolor żółty, a fale krótkie jako kolor niebieski. Kolor czerwony i zielony odbierają jako różne, jasne odcienie barwy żółtej. (więcej…)